“Iedereen vindt dat raar aan jou”

“Iedereen vindt dat raar aan jou”

 

Dat zegt iemand dus tegen je. “Iedereen vindt dat raar aan jou”. Boem. Au. Shock. Verdriet.

Dat oude gevoel van  “ik ben apart, iedereen is anders dan ik” is ineens weer helemaal terug. Ik voel me zo alleen als “ik” en zo raar tegenover “zij”.  Dagenlang gaat het door mijn hoofd. Zit het in mijn gevoel. En dus in mijn lijf. “Maar iedereen heeft  iets raars, van mij vinden ze weer andere dingen raar” wordt er wel bij gezegd. Dat maakt het wel wat beter, maar die woorden “iedereen” en “raar” blijven toch hameren.

Totdat ik me weer begin te herinneren dat ik niet geloof in woorden zoals “iedereen”. En het ook te betwijfelen valt wat wel of niet “raar” is aan iemand. Wat iemand raar vindt wordt bepaald door het eigen wereldbeeld, de achtergrond, alle eerdere ervaringen. En die verschillen nou eenmaal van mens tot mens. Zoveel mensen, zoveel meningen. En vooral: zoveel gevoelens.

Wie is iedereen?  Zijn dat 4 mensen van wie diegene hun mening gehoord heeft?  Of 10, 20, 30?  De hele wereld?  Iedereen bestaat sowieso niet. Velen vinden het misschien raar. Ik ken ook mensen van wie ik weet dat ze dat niet raar aan mij vinden.

En wat ALS IEDEREEN het echt raar zou vinden? Sommige dingen zijn zo echt van jou, die kan je niet verloochenen. Je kan openstaan voor anderen, je kan andere meningen begrijpen en proberen anderen zichzelf laten zijn.  Maar dat wat ten diepste in jou leeft mag er ook zijn.  Weet, voel en respecteer dat in jezelf. Want jij hebt het nodig dat je jezelf steunt. En jij verdient dat. Toe maar, begrijp jezelf maar. Want jij weet waar  dat gevoel van jou voor staat. Hoe het zo gekomen is, waarom dat voor jou zo enorm leeft. En dat mag er zijn. Ook als het raar gevonden wordt. Want jij bent mooie  jij.

De coach die zichzelf coacht. Omdat zij gelukkig ook gewoon een mens is. Met alle gevoelens die daarbij horen.

 

Iedereen vindt dat raar aan jou